"Война. Победа. Память"/ "Сугыш. Җиңү. Хатирәләр"

В Усаевской сельской библиотеке прошло мероприятие, посвященное великому празднику – Дню Победы. Односельчане вместе перелистали страницы героического прошлого. Время неумолимо, ветераны уходят от нас, но их воспоминания, фотографии мы бережно храним. Нет семьи, которая не потеряла бы отца или брата, сына, сестру или дочь. Нет дома, которого не коснулось бы военное горе. «Война. Победа. Память» - под таким названием прошел час памяти о ветеранах войны и тыла, о трудовом вкладе жителей села Усаево. Посмотрели «Книгу Памяти», в которую вошли имена погибших в боях, умерших от ран и пропавших без вести наших бойцов- земляков.
Шияпова Василя Музагитовна поделилась воспоминаниями о своём отце — Султанове Музагите. Он прошёл всю войну, проявил мужество и стойкость, был несколько раз ранен, после тяжелого ранения вернулся домой в 1944 году. За боевые заслуги был награжден орденом и медалями. Несмотря на тяжёлые испытания, выпавшие на его долю, Султанов Музагит сразу после возвращения посвятил себя мирному труду: долгое время работал председателем колхоза, бригадиром, внося вклад в восстановление и развитие родного края.
Эта встреча позволила участникам глубже понять, какой ценой была завоёвана победа, и почтить память тех, кто не только сражался на фронте, но и своим трудом строил послевоенную жизнь.
Заросли фронтовые окопы. Без войны выросло новое поколение. Но память о войне не должна исчезнуть. Память о подвигах воинов и тружениках тыла вечно будет жить в наших сердцах.
————————
Вакыт аяусыз, сугыш һәм тыл ветераннарының күбесе инде арабызда юк, әмма хатирәләр, истәлекләр, фотосурәтләр саклана. Бөек Ватан сугышында Җиңү бик кыйммәткә төште. Әтисен яки энесен, улын, сеңлесен яки кызын югалтмаган гаилә, сугыш кайгысы кагылмаган бер генә йорт калмады ул елларда. "Сугыш. Җиңү. Хатирәләр." гә багышланган чара Усай авыл китапханәсендә узды. Өлкән яшьтәге катнашучылар
сугыш һәм тыл ветераннары турындагы истәлекләре белән уртаклаштылар. «Хәтер Китабы» на кертелгән сугышта һәлак булганнар, яралардан үлгән һәм хәбәрсез югалган сугышчы- якташларыбызны искә алдык.
Шияпова Вәсилә Мөҗәһит кызы әтисе Солтанов Мөҗәһит турында истәлекләре белән уртаклашты. Ул Монголиядә армия хезмәте вакытында сугыш башлана, беренче көннәреннән үк аяусыз сугыш юлы уза, батырлык һәм чыдамлык күрсәтә, берничә тапкыр яралана, каты яраланганнан соң 1944 елда туган авылына кайта. Сугышчан батырлыклары өчен орден һәм медальләр белән бүләкләнә. Авыр сынауларга карамастан, Солтанов Мөҗәһит озак еллар колхоз председателе, бригадир булып эшли.
Гөлшат апа Зарипова мәктәп директоры булып эшләгән әтисенең сугыштагы батырлыгы һәм тырыш хезмәт юлы турында истәлекләре белән уртаклашты. "Әти" сүзен әйтергә тилмереп үскән Хөршидә апа Хәертдинованың истәлекләрен күз яшьләрсез тыңлап булмый.
Сугышчыларның һәм тыл хезмәтчәннәренең батырлыклары турындагы истәлек безнең йөрәкләрдә мәңге яшәр.