"Мое детство-время войны". Беседа со старшим поколением 81-й годовщины Победы в Великой Отечественной войне. "Балачагым-сугыш чоры". Бөек Ватан сугышында Җиңүнең 81 еллыгы уңаеннан өлкән буын белән әңгәмә.

Мой отец ушел на фронт 23 июня 1941 года, в первый же день войны, - вспоминает бабушка Халима. Жизнь была очень тяжелой. Вся работа ложилась на плечи женщин и детей. Сегодня она все еще четко помнит, как его отец Билалов Мунавир вернулся с войны. Она вспоминает, что они со своей мамой побежали до начала переулка, раненая одна рука отца была привязана к шее веревкой. После тяжелых ранений в 1944 году Билалов Мунавир вернулся в родное село, долгие годы работал бригадиром. Бабушка Халима долго рассказывала своим внукам и правнукам свои воспоминания об отце и про военное время.
———
Минем әтием 1941 елның 23 июнендә сугышның беренче көнендә үк сугышка киткән дип искә ала Хәлимә әби. Тормыш бик авыр булган. Бөтен эш хатын -кыз һәм балалар җилкәсенә төшә. Ул үзенең әтисе Билалав Мөнәвир бабайның сугыштан кайтканын бүгенге көн кебек хәтерли. Әнкәй белән тыкрык башына кадәр йөгереп мендек, бер кулын бау белән муынына бәйләп куелган иде дип искә ала ул.  Каты яралардан соң 1944 елда ул туган авылына кайта. Авылга кайткач бик озак еллар бригадир булып эшли. Хәлимә әби үзенең оныклары һәм оныкчыкларына истәлекләрне бик озак сөйләде.