"Әни, Әнкәй, Әнием"

"Әни, Әнкәй, Әнием"
Һәрбер телдә иң назлы, иң ягымлы, иң җылы сүзләр болар. Чөнки аның белән сине якты дөньяга китергән кешене атыйлар. Ә бу кеше – күзләреңә карап күңелеңне аңлаучы, салкыннарда җылытучы, борчылганда юатучы, һәрвакыт синең яныңда сакларга-якларга әзер булып торучы җирдәге фәрештәң. Әнисе булган бала бик бәхетле ул. 
Әнием (Р.Миңнуллин)
Син, әнием, минем өчен
Бу дөньяда бер генә.
Елмайганда йөзләреңнән
Бар өйгә нур бөркелә.
Тыңлап бишек моңнарыңны,
Елавым басылган бит.
Телем дә минем иң әүвәл
“Әннә” дип ачылган бит.