К. Тинчурин үзенең беренче сәхнә әсәрен — «Моназәрә» («Бәхәс») исемле комедиясен әле 1906 елда, мәдрәсәдә укыган чорда ук яза. 1910 елдан башлап исә ул ел саен диярлек берәр-икешәр пьеса иҗат итә һәм тиздән күренекле драматург булып таныла. Аның демократик карашлы хезмәт интеллигенциясе позицияләреннән торып язган һәм үз заманының тискәре тәртипләрен, бигрәк тә милли буржуа сыйныфы вәкилләрен, аларның индивидуалистик фәлсәфәсен тәнкыйть иткән, буржуаз моральнең череклеген, башка катлауларга ясаган һәлакәтле йогынтысын ачып салган «Хәләл кәсеп» (1910), «Шомлы адым» (1910—1912), «Беренче чәчәкләр» (1913), «Назлы кияү» (1915), «Ач гашыйк» (1915), «Җилкуарлар» (1916), «Иосыф-Зөләйха» кебек сатирик комедияләре Октябрь алды чоры татар драматургиясенең үзенчәлекле һәм кыйммәтле бер сәхифәсен тәшкил итәләр.

Тулырак: https://vk.com/id646689640?w=wall646689640_252%2Fall