#рубрикасугышчорыятимнэредетствоопаленноевойной "Ятимлек – мәңге төзәлми торган йөрәк ярасы".

"Ятимлек – мәңге төзәлми торган йөрәк ярасы".
Сугыш чоры балалары
Сугыш... Күпме сабыйның язмышына үтеп кереп, өмет-хыялларын чәлпәрәмә китергән, балачак бәхетеннән мәхрүм иткән. Аларның бала чаклары булмаган да диярлек, чөнки алар сугыш чоры балалары. Ятимлек ачысын да татыганнар, ачлык белән дә күзгә-күз дә очрашканнар. Тик тормышта никадәр авырлыклар күрсәләр дә, алар сынмыйча-сыгылмыйча яшәүләрен дәвам итә. Ә күңелләрендә бер генә теләк: "Сугышлар кабатланмасын". Сугыш чоры балалары төп югалтуларга дучар булучылар. Сугыш аларның җилкәләренә бик иртә тормыш йөген аударган, бик иртә олыгайткан. Сугыш аларның балачагын гына түгел, ә иң якын кешеләрен дә тартып алган. Әти назын тоярга сусаган күпме балалар, яшь буын калган..
Время стремительно идёт вперёд. Стала историей Великая Отечественная война. За эти годы выросло несколько поколений взрослых людей, которые не слышали орудийного грома и взрывов бомб.Но война не стёрлась с людской памяти и забыть те дни нельзя. Потому что история – это судьба каждого, кто вынес на себе четыре года смертельных боёв, четыре года ожидания и надежды, кто проявил поразительное, беспримерное мужество.Тогда невыносимо трудно было всем – и старым, и малым, и солдатам, и их близким. Но особенно страдали дети. Страдали от голода и холода, от невозможности вернуться в детство и страшной тишины сиротства…Война искалечила тысячи детских судеб, отняла светлое и радостное детство. Дети войны, как могли, приближали Победу в меру своих, хоть и маленьких, хоть и слабых, сил. Они хлебнули горя полной чашей, может быть, слишком большой для маленького человека, ведь начало войны совпало для них с началом жизни....