Моннан йөз ел элек Самуил Маршак без яттан белгән юлларны бишектән язган иде:»Дама багажга диван, чемодан, саквояж тапшырган..." Җиңел, ритмик һәм гаҗәеп тере, алар күптән балалар әдәбияты чикләрен уздылар. Тоелган гадилек артында тирән ирония, нечкә юмор һәм бер гасыр узгач та сафлыгын югалтмый торган гаҗәеп сүз осталыгы яшеренгән.

 

Очрашуыбызда без бу мәшһүр шигырьне кабат укып кына калмыйбыз. Без аның атмосферасына чумачакбыз, кунаклар башкаруында таныш юлларның ничек яңгыравын ишетәчәкбез һәм таркау ханым тарихына яңа ракурстан карап карарбыз. Бу абсурд сюжет артында Нәрсә яшеренгән? Ни өчен йөз елдан соң без бу тарихка елмаюны дәвам итәбез? Җавапларны бөек шагыйрьнең тере сүзеннән ләззәтләнеп бергә табарбыз.